สิ่งที่ชั้น"เกลียด"ที่สุด ของการคบหาเป็นแฟนกันก็คือ.......

"ความไม่เข้าใจกัน"

เพราะว่า ชั้น เป็น "เด็กถาปัตย์"

ซึ่งก็น่าจะรู้ๆกันอยู่ว่า"คณะสถาปัตย์" นั้นงานเยอะขนาดไหน

ยิ่งเรียนปีสูงๆ งานก็ยิ่งเยอะ

กว่าจะออกแบบ บ้าน รึ ร้านอาหาร รึ โรงแรม ซักหลังนึงมันไม่ใช่เรื่องง่าย

"ไม่ใช่ว่าอยากจะใส่อะไรยังไง อยากจะตกแต่งแบบไหนก็ทำ"  แล้วก็เสร็จ

แค่ให้ออกมาดูแล้วมันเข้ากันได้ "มันไม่ใช่"

มันมีกระบวนการคิดที่มากกว่านั้นเยอะ (มากกๆ)

เพราะฉะนั้นถึงต้องใช้"เวลา" ในการทำงาน

บางครั้งก็อาจจะไม่มีเวลาให้เลย รึอาจจะไม่ได้โทรหาเลย เพราะต้องทำงาน

แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า "ไม่ได้รัก" ไม่สนใจ ไม่แคร์ ไม่ห่วง .....ป่าวเลย

ยังไงก็ยัง"รัก"เธอเสมอ

ปากเธอก็บอกว่าเข้าใจ แต่การกระทำของเธอ "มันตรงข้าม"

แค่อยากให้เข้าใจชั้นบ้างงง.....ขอแค่นี้.....ได้มั๊ย........

"เรื่องเรียนมาเป็นอันดับหนึ่ง เรื่องรักตามมาทีหลัง"

ถ้าไม่เข้าใจ รึ ยอมรับ ชั้นตรงข้อนี้ไม่ได้.....ก็เลิกกันเถอะ....

"จะมีซักกี่คน ที่จะเข้าใจเด็กถาปัตย์ จิงๆ"

"ชั้นอุตส่าเสียสละเวลาในการทำงาน(อันมีค่ามาก)ของชั้น....เพื่อไปหาเธอ

ทั้งๆที่รู้ว่าถ้าไปอาจจะทำไม่ทัน

เพียงเพราะ คิดว่าอาจจะไม่ได้เจอกันอีกยาว หลังจากนี้

เพราะมันใกล้จะส่ง Final Project แล้ว"

แต่สิ่งที่เธอทำ...สิ่งที่เธอพูดกับชั้น....มันทำให้ชั้น....."เจ็บเหลือเกิน"

เจ็บมากกก....จนกลั้นน้ำตาแทบไม่ไหว

ทุกครั้งที่นึกถึงงทีไร....น้ำตาก็พาลจะไหลตลอดเวลา

ถึงแม้ว่าเธอจะพยายามพูด ขอโทษ รึ อธิบายซักเท่าไหร่

มันก็ไม่สามารถหายไปจากความรู้สึกเจ็บนี้ได้......

ทั้งๆที่คิดว่าเธอเป็นคนที่"ใช่"แล้วแท้ๆ

สุดท้ายย...เธอก็เหมือนคนอื่นๆ

ไม่เคยมีใครเข้าใจชั้นจิงๆซักที.....

สิ่งเดียวที่จะทำให้ชั้นหายจากความรู้สึกนี้ได้ก็คือ...

"การกระทำ" ไม่ใช่แค่ "คำพูด"........